تبلیغات
آبی،خاکستری،سیاه - مطالب قصیده ی آبی،خاکستری،سیاه

قسمتهایی از قصیده آبی خاکستری سیاه

چهارشنبه 21 تیر 1391 12:12 ب.ظنویسنده : فروغ پاک فطرت

 

باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد

به عروسی عروسک های

کودک خواهر خویش

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست زدارایی داماد و عروس

صحبت از سادگی و کودکی است

چهره ای نیست عبوس .

                         ----------------------------------------------------------


باز کن پنجرا را

من تورا خواهم برد

به سر رود خروشان حیات

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز

بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز و

باز کن پنجره را ! -

                       - صبح دمید !

                             ----------------------------------------------------------

" زندگی رویا نیست

زندگی زیبایی است

می توان

بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی

می توان

از میان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو

هر دو بیزار از این فاصله هاست . "


                    ----------------------------------------------------------


گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تو اند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوکواران تو اند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک ، اما آیا

باز بر می گردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد !

                         ----------------------------------------------------------

آرزو می کردم

دشت سرشار زسرسبزی رویاها را

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سرسبز

چارفصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی .


                         ----------------------------------------------------------

گاه می اندیشم ،

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را ،

                 ــ بی قید ــ

و تکان دادن دستت که ،

                 ــ مهم نیست زیاد ــ

و تکان دادن سر را که ،

                  ــ عجیب !

                        عاقبت مرد ؟

                                 ــ افسوس !

                         ----------------------------------------------------------

با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی ها ،

با تو اکنون چه فراموشی هاست .

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد! 

                        -------
---------------------------------------------------

در من این جلوه اندوه ز چیست؟

در تو این قصه پرهیز  ــ که چه؟

در من این شعله عصیان نیاز ،

در تو دمسردی پاییز ــ که چه؟

 

حرف را باید زد!

درد را باید گفت !

 

سخن از مهر من و جور تو نیست .

سخن از

متلاشی شدن دوستی است ،

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

آشنایی با شور ؟

و جدایی با درد؟

و نشستن در بهت فراموشی ــــ

                                 ــــ یا غرق غرور ؟!


                         ----------------------------------------------------------


من چه می گویم ، آه...

با تو اکنون چه فراموشی ها ،

با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی هاست .

تو مپندار که خاموشی من ،

هست برهان فراموشی من .

 

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر می خیزند.






آخرین ویرایش: چهارشنبه 21 تیر 1391 02:25 ب.ظ

 

تکه هایی از آبی،خاکستزی،سیاه

دوشنبه 19 تیر 1391 04:55 ب.ظنویسنده : یاسمین

 
چه شبی بود و چه روزی افسوس!
با شبان رازی بود.
روزها شوری داشت.
ما پرستوها را،
از سر شاخه به بانگ هی،هی،
می پراندیم در آغوش فضا.
ما قناری ها را،
ار درون قفس سرد رها می کردیم.

آرزو می کردم،
دشت سرشار ز سر سبزی رویاها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سر سبز،
چار فصلش همه آراستگی ست.

من چه می دانستم،
هیبت باد زمستانی هست.
من چه می دانستم،
سبزه می پژمرد از بی آبی،
سبزه یخ می زند از سردی دی.

من چه می دانستم،
دل هر کس دل نیست
قلب ها، ز آهن و سنگ
قلب ها بی خبر از عاطفه اند.

                         "حمید مصدق"

آخرین ویرایش: - -

 

سال نو مبارک (با تاخیر)

پنجشنبه 24 فروردین 1391 06:44 ب.ظنویسنده : یاسمین

 
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت،
باز بر می گردم
و صدا می زنم
                  _"آی!
                    "باز کن پنجره را،
                    "باز کن پنجره را_
                               _در بگشا!
                    "که بهاران آمد!
                    که شکفته گل سرخ،
                    "به گلستان آمد!

                   
                    "باز کن پنجره را!
                    "که پرستو پر میشوید در چشمه ی نور.
                    "که قناری می خواند،_
                                _می خواند آواز سرور،
  که:
                    "بهران آمد
                    "که شکفته گل سرخ
                    "به گلستان آمد!
سبز برگان درختان همه دنیا را،
نشمردیم هنوز.


من صدا می زنم:
                   _"آی!
                     "باز کن پنجره،باز آمده ام.
                     "من پس از رفتن ها،رفتن ها،
                     "با چه شور و چه شتاب،
                     "در دلم شوق تو،اکنون به نیاز آمده ام


داستان ها دارم،
از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو.
از دیاران که گذز کردم و رفتم بی تو،
بی تو می رفتم، می رفتم، تنها،تنها.
و صبوری مرا،
کوه تحسین می کرد.



         من اگر سوی تو بر میگردم
         دست من نیست تهی،
         کاروانهای محبت با خویش
         ارمغان آوردم.


من به هنگام شکوفایی گلها در دشت،
باز بر خواهم گشت،
تو به من می خندی
من صدا می زنم:
                      _"آی!
                        "باز کن پنجره را!
_پنجره را می بندی



با من اکنون چه نشستن ها،خاموشی ها،
با تو اکنون چه فراموشی هاست.



دوستان عزیزم سال نو مبارک البته با تاخیر زیادی بودم میدونم ولی من نبودم و بعد از 1 ماه دوباره برگشتم خونه و تو این مدت امکان اینکه تبریک بگم سال نو رو برام نبود
امیدوارم سال جدید سال خوبی برای همه  باشه همچنین برای کشور قشنگمون ایران
امروز اینجا هوا بارونی بود و یه بارون قشنگ و بهاری میومد
من هر وقت بارون میات یه حال و هوای دیگه ای دارم یه جورایی یاد دوران خوب و بی غم زندگیم میوفتم
دورانی که برای من فراموش نشدنی و خیلی قشنگه
حتی یاد آوریش هم حس خوبی به من میده البته با یکم غم.
غم از دست دادن اون روزا و اون آدمها....
هی بگذریم...
خوبید دوستان؟
انشالا همیشه موفق باشید
منم از سال جدید سعی میکنم بیشتر به این وبلاگم سر بزنم و آپ کنم
فعلا بای


آخرین ویرایش: شنبه 2 اردیبهشت 1391 10:38 ب.ظ

 

قصیده ی آبی،خاکستری،سیاه(پارت2)

یکشنبه 20 آذر 1390 06:41 ب.ظنویسنده : یاسمین

 
شب تهی از مهتاب،
شب تهی از اختر،
ابر خاکستری بی باران پوشانده،
آسمان را یکسر.


ابر خاکستری بی باران دلگیر است؛
و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس!
                                                      سخت دلگیر تر است.

شوق باز آمدن سوی توام هست،
                                               _اما،
تلخی سرد کدورت در تو،
پای پوینده ی راهم بسته،
ابر خاکستری بی باران،
راه بر مرغ نگاهم بسته.



وای،باران؛
                باران!
شیشه ی پنجره را باران شست.
از دل من اما،
_چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.

می پرد مرغ نگاهم تا دور،
وای،باران،
               باران؛
پر مرغان نگاهم را شست.


آخرین ویرایش: یکشنبه 20 آذر 1390 06:51 ب.ظ

 

قصیده ی آبی،خاكستری،سیاه(پارت 1)

جمعه 11 آذر 1390 01:37 ب.ظنویسنده : یاسمین

 

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریكی

                        من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام

گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من

گیسوان تو شب بی پایان،

                        جنگل عطر آلود.

شكن گیسوی تو ،

                     موج دریای خیال

كاش با زورق اندیشه شبی

از شط گیسوی مواج تو،

                                    من

بوسه زن بر سر هر موج گذر میكردم

كاش بر این شط مواج سیاه

همه ی عمر سفر میكردم.

من هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرور،

گیسوان تو در اندیشه ی من

گرم رقصی موزون

كاشكی پنجه ی من

در شب گیسوی مواج تو راهی می جست

چشم من چشمه ی زاینده ی اشك

گونه ام بستر رود

كاشكی همچو حبابی بر آب،

در نگاه تو تهی می شدم از بود و نبود. 

 


آخرین ویرایش: یکشنبه 20 آذر 1390 06:41 ب.ظ

 

در آمد

یکشنبه 6 آذر 1390 05:12 ب.ظنویسنده : یاسمین

 
تو به من خندیدیَ
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم


باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالها هست که در گوش من آرام،
                                                  آرام،
خش خش گام تو تکرار کنان،
می دهد آزارم


و من اندیشه کنان 
غرق این پندارم،
_که چرا،
            _خانه ی کوچک ما 
                                     سیب نداشت
                                                             (خرداد43)

آخرین ویرایش: جمعه 11 آذر 1390 01:08 ب.ظ